Η αυτοκριτική είναι χρήσιμη όταν μας βοηθά να δούμε καθαρότερα μια συμπεριφορά. Παύει να είναι χρήσιμη όταν από το «έκανα κάτι που δεν μου αρέσει» περνάμε στο «είμαι ένας άνθρωπος που δεν αξίζει».

Η ευθύνη χρειάζεται συγκεκριμένες λέξεις: τι είπα, τι απέφυγα, τι θα μπορούσα να έχω κάνει διαφορετικά. Η αυτοτιμωρία, αντίθετα, χρησιμοποιεί απόλυτες ταμπέλες και σπάνια μας δείχνει το επόμενο βήμα.

Μπορείς να αναγνωρίσεις το μέρος που σου αναλογεί χωρίς να φορτωθείς ολόκληρη την ιστορία. Σε μια σχέση, σε μια οικογένεια ή σε μια σύγκρουση υπάρχουν συχνά περισσότερες από μία πραγματικότητες ταυτόχρονα.

Ρώτησε τον εαυτό σου: «Τι θέλω να μάθω από αυτό;» και μετά «ποια μικρή πράξη θα έκανε αυτή τη μάθηση ορατή;». Η αλλαγή χρειάζεται κατεύθυνση, όχι εξευτελισμό.